Vrijdag 31 juli 2026 06:54 uur
Egmond aan Zee
Ontvang updates voor Egmond aan Zee
Met enige regelmaat rijd ik op een Burco. Het exemplaar dat ik nu heb is mijn tweede, mijn eerste is ooit gestolen, of, in goed Amsterdams, gejat. Deze heb ik denk ik alweer dertig jaar, ooit tweedehands gekocht in een wat gruizige winkel in de Amsterdamse Jordaan. Nee, het was niet mijn gestolen exemplaar dat ik terugkocht, het was echt een andere, maar hij voelde meteen vertrouwd. De menie komt tegenwoordig op veel slijtplekken door de laklaag heen, het patina van de tijd. Ik beschouw het als een mooi soort diefstalpreventie. Een Burco vraagt u? Een Burco is een fiets, maar zeg dat niet tegen Burco-liefhebbers, dat is wel een beetje vloeken in de kerk. Je hebt fietsen én je hebt Burco's, zoals je motoren hebt én Harley's. Het is een zware herenfiets, je moet flink de spieren in de trappers zetten om ermee op gang te komen. Er zitten geen versnellingen op en er zit ook geen ‘aan-een-naafmotor-gekoppelde-accu’ op de bagagedrager. Dat komt omdat er geen naafmotor op zit, dus zo’n accu is dan meteen protserig overbodig. Nee, je moet alles zelf doen. Het is een groot exemplaar, ik kom met mijn 1 meter 86 maar net met mijn tenen bij de grond als ik moet stoppen, met een terugtraprem. Er zit een heel licht slingertje in het voorwiel, maar dat zie je meer dan dat je het voelt. Ik laat het maar zo. Het mooie aan die fiets merk je als je eenmaal op gang bent gekomen. Het ding wil vooruit! Naarmate je meer snelheid maakt lijkt hij lichter te gaan. Je voelt je een vorst te paard als je rechtop zittend boven iedereen uittorent. Met een robuust stuur dat zijn handvatten naar je toe reikt, alsof het zeggen wil: kom, we gaan! Ik merkte pas écht dat de fiets bijzonder was, toen het banden plakken meer tijd begon te vragen dan het fietsen, en ik hem voor een paar nieuwe banden naar een fietsenwinkel bracht. De monteur kwam in een bevlekte donkerblauwe overall naar buiten en riep: ‘Oooh, een Burco! Die heb ik lang niet in mijn winkel gehad. Ik ga er meteen aan beginnen meneer’. ’s Middags toen ik mijn Burco weer op kwam halen, zaten er, behalve nieuwe banden, ook andere pedalen op de trappers. Ik dacht: wat heb ik nou aan mijn fiets hangen? ‘Echte Burco-pedalen’, zei de monteur trots, ‘ik had ze al heel lang liggen en heb ze bewaard voor de eerste Burco die bij mij binnenkwam. U krijgt ze van me’. Mijn Burco reed beter daarna, maar ik weet niet of dat door de banden kwam of door de pedalen. Een andere keer, jaren later en een andere fietsenwinkel. Mijn Burco begon wat krakerig te worden in de trappers. ‘O jee’, kreeg ik te horen, ‘o jee, dat is de crank meneer, en die maat wordt niet meer gemaakt. Uw fiets is eigenlijk total loss. Maar zo’n oude Burco wil nog wel eens verrassen. Ik ga kijken wat ik kan doen’. Een paar dagen later reed ik weer kraakvrij! De monteur had niet alleen de crank weten te vervangen, maar omdat de maat afweek van de originele, had hij ook het tandwiel op de achteras vervangen omdat anders, in zijn woorden: het karakter van de Burco zou worden aangetast. “Het KARAKTER! van de Burco...†Het enige wat ik van zijn ingreep echt begreep, was dat ik dat tandwiel niet hoefde te betalen. Het was blijkbaar een fietsmonteursfeestje om aan een Burco te mogen sleutelen. Het is een Amsterdamse fiets, uit een Amsterdamse rijwielfabriek die al enige decennia niet meer bestaat: F. van Buuren & Co, vandaar de naam. In de jaren zestig van de vorige eeuw ving oom agent boeven op het onverwoestbare stalen ros. Dat zegt eigenlijk wel alles. Ik ben blij dat ik hem heb, maar boeven vangen... dat zal er wel nooit van komen. Of nou, misschien hooguit die ene die mijn eerste Burco vijftig jaar geleden jatte. Ik hoef hem niet meer terug, ik zou alleen aan hem willen vragen: ‘Rijdt ie nog steeds zo lekker?’ Dirk Blij
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van Egmond aan Zee