Vrijdag 11 september 2026 08:00 uur
Egmond aan Zee
Ontvang updates voor Egmond aan Zee
Ik zit op een schaduwrijk balkon in het zinderende Cap de Salou in Spanje met een ventilator op mijn gezicht gericht. De gevoelstemperatuur is veertig graden. En halve meter achter mij zijn druk pratende Spaanse bouwvakkers het balkon van de buren aan het renoveren. Gierende slijptollen splijten om de twee minuten de relatieve stilte. Het is de grote dag vandaag. Alle radio- en televisiestations hebben het maar over één ding. De kranten puilen uit van informatie over deze dag, om precies te zijn over dat ene moment om half negen vanavond. En dat moment is een van de redenen dat ik hier ook ben. De andere reden is dat dit balkon toebehoort aan mijn zus die hier al decennia woont en wat is er nou mooier dan familiebezoek? En dat moment vanavond? Hoorde ik nou zelfs tussen al dat Spaans van die bouwvakkers het magische woord van vandaag? Of speelt de hitte mij parten? Eclips! De totale zonsverduistering van 12 augustus. Eén minuut van kosmische magie. Gisteren zijn we, onder de nog niet verduisterde koperen ploert, tegen een achter het huis gelegen heuvel opgelopen, om een plek te vinden met vrij zicht op de hemel, waar het spektakel zou plaatsvinden. De dag zelf. Met zus en neven, nicht en achternicht de gruizige helling beklommen door een waaidennenbos naar de plek met het beste zicht. Waar het gisteren nog leeg en heet was, was het nu vol en heet. Het was natuurlijk te verwachten, maar al snel merkten we dat de sfeer volkomen relaxed was. Er was ook genoeg plek op de helling voor iedereen. Men had parasolletjes meegebracht en kleedjes om op te zitten. Picknickmandjes en flessen water. Iedereen gunde de ander de ruimte. Wij vonden voor onszelf een mooi schaduwrijk plekje, terwijl de zon straalde aan een wolkenloze blauwe lucht. Er werd al gejoeld bij het eerste hapje uit de zon. De sfeer werd almaar beter en gezelliger. Alle mensen op die helling gingen een gezamenlijke ervaring meemaken en dat schiep een soort ongeschreven verbond. Deze eclips staat in de top 3 van mooiste dingen die ik ooit gezien heb, en op het moment dat ik dit schrijf, voorlopig op nummer één. Zelfs de scherpste en mooiste foto's die er van gemaakt zijn geven maar nauwelijks iets van de werkelijke schoonheid weer. Ineens staat er in de lucht een betoverende vurige ring, terwijl om ons heen alles donker was geworden. De cicaden, die in die streek normaal een soort permanent geluidsdecor vormen, hielden zich verstoord stil. Vogels vlogen niet meer. De helderste sterren vertoonden zich vertwijfeld, als hanen die te vroeg kraaien. Alle mensen om ons heen stonden te juichen en te klappen. Het was compleet overweldigend. In het echt was het zo ongelofelijk mooi. Na een dikke minuut nacht, brak de dag na de eclips weer aan. Ik heb er nog even niet de juiste woorden voor. Mijn Spaanse neef van één meter achtennegentig zei toen we terugliepen: I cried a little bit. Misschien waren dat wel de juiste woorden voor dat moment. Dirk Blij
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van Egmond aan Zee