Donderdag 18 april 2024 19:50 uur
Gieterveen
Ontvang updates voor Gieterveen
Ik had een krantje gekocht en zat in de auto op de parkeerplaats bij het winkelcentrum. Als gewoonlijk zat de man op het bankje op de hoek van de straat. Een ietwat shabby zestiger, beetje verlopen, ongeschoren en altijd een sigaartje rokend. Ik ken hem niet, heb ook geen behoefte hem aan te spreken en toch is dat vreemd voor mijn doen. Want er zijn maar weinig mensen die ik -als de situatie er om vraagt- niet eventjes aanspreek. Waarom laat ik deze man dan links liggen? Misschien komt het omdat ik er niet goed raad mee weet. Omdat hij zich niet voegt naar de algemene regels. Want waarom zit deze man hier zo vaak? Van het weer trekt hij zich weinig aan. Hij is altijd winters gekleed. Heel soms krijgt hij bezoek van een man die ik toevallig wél ken. Die hangt meestal met zijn ene been over de stang van de fiets en de andere op de grond met hem te kletsen. Er zit zelden iemand naast hem. Alsof de bank voor de man gereserveerd is. Het gaat er nooit rumoerig toe bij dat bankje. Dat ken ik wel anders. Soms als ik hem passeer zeg ik ‘Moi’ en vorig week zei ik ‘Heb je het niet koud joh?’ ‘Ik ben wel wat gewend’, zei hij terug. Misschien ben ik niet zijn soort, moet je afgedaald zijn om erbij te mogen horen. Want een zeker vooroordeel heeft praktisch ieder mens. Hij ook, denk ik. Ik ging altijd van de gedachte uit dat die man een wandelingetje maakt, op zijn vaste stek even een sigaartje rookt omdat hij dat thuis niet kan en daarna weer terug kuiert. Maar vanmorgen zag ik hem achter het stuur van een auto stappen en wegrijden. Geen gammel ding, nee een mooie elektrische Renault. Het zou kunnen dat dit zijn onderkomen is. Want bij gebrek aan stenen huizen wordt er tegenwoordig noodgedwongen veel in auto’s gewoond. De man straalde rust en tevredenheid uit en ik dacht ‘Was iedereen maar zo’. Het was nog vroeg, maar de eerste spoedhazen vlogen al van winkel naar winkel. De man bezag het gelaten. Misschien voedde het hem wel om de dag door te komen, was het een soort therapie. Wij zouden er veel van kunnen leren. Ik zie dit soort mensen ook weleens in regioprogramma’s als Expeditie Grunn van tv-Noord. Wonderlijke, unieke mensen. Sommigen met een geweldige staat van dienst. Laatst nog een oud-oogarts die zich met klassieke auto’s en klokken bezighoudt. Mensen die ergens op het Hogeland de rust zoeken of zoals hier op een bankje de hele wereld aan zich voorbij zien trekken. Ik zag hem denken: ‘Al die shoppers, die van de ene winkel naar de andere vliegen en van gekkigheid niet weten wat ze kopen. Nou ja, niemand doet me wat’. Toen hij zijn sigaar op had, stond hij moeizaam op, stak de straat over en liep naar zijn auto. Mijn vrouw kwam terug met haar boodschappen. ‘Sorry, dat het zo lang duurde, maar het is overal ook zó druk’, zei ze. Idioot eigenlijk. Twee zondagen en het lijkt wel of alle koel- en voorraadkasten compleet leeg zijn, terwijl de winkels hooguit één dag sluiten. Op de vraag of ik mij verveeld had, zei ik: ‘Nee, geen minuut’.
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van Gieterveen