Zaterdag 20 juli 2024 20:17 uur
Gieterveen
Ontvang updates voor Gieterveen
Eén van de aardigste plekjes om uit te waaien of tot rust te komen en de wereld eventjes te laten voor wat-ie is, is voor mij de Hunze, ook wel het Drentsdiep genoemd en dan met name bij wat vroeger de stuw heette. Van die roemruchte stuw is voor de goede orde niet veel meer over. Een roestbak. Aan de Bonnerklapzijde loopt het ouwe diep dood in een bruinrode, moerassige smurrie en aan de andere kant groeit alles dicht met vooral waterschering, zodat de overloop nog slechts fungeert als bruggetje. De nieuwe Hunze is gehermeanderd tot een wildere stroom. Het is er stil en daar hou ik van. Niet zelden tref ik er een visser. Die zeggen op mijn terloopse vraag bijna altijd dat ze hier nooit iets vangen, maar dat ze desondanks toch blijven komen. Dat snap ik wel. Ik zit er een tijdje te denken en vang meestal ook niks, maar geniet. Voor een stukjesschrijver gebeurt hier domweg te weinig. Daarvoor moet je op zoek naar reuring. Simon Carmiggelt werd eens gevraagd hoe hij het klaar speelde elke dag maar weer een stukje te schrijven. Dat dat nooit ophield. Hij zei daarop dat er elke avond tegen een uur of zes een jongen van het Parool -de krant waarvoor hij schreef- langs kwam om het op te halen en dat hij die jongen niet wilde teleurstellen. Zo simpel lag dat natuurlijk niet. Carmiggelt voelde zich gewoon elke dag verplicht een stukje te leveren en als er niets in hem opwelde, dan toog hij naar een buurtcafé of zette zich ergens in de stad neer op een bankje. Er kwam altijd wel iemand naast hem zitten met een anekdote of een verhaaltje waar hij iets mee kon. Daar kun je bij de ouwe stuw toerloos op wachten. Ja, soms komt er een wielrenner voorbij maar die hebben altijd haast en soms een dorpsbewoner die in het voorbijgaan vraagt of ik hier niet een beetje zit te verpieteren. Nou nee, eigenlijk niet!
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van Gieterveen