Dinsdag 20 januari 2026 14:23 uur
Haren
Ontvang updates voor Haren
Nachtdienst doen op de huisartsenpost in de stad blijft altijd iets bijzonders. In het holst van de nacht ben je met een klein team samen verantwoordelijk voor de zorg van alle mensen in de wijde omgeving. Dat schept een bijzonder saamhorigheidsgevoel. Voor een nachtdienst ben ik toch altijd wel weer wat gespannen over wat er nu weer komen gaat. Dat is in al die jaren dat ik huisarts ben, eigenlijk nooit verdwenen. Wellicht is het de gezonde spanning. Maar in dit geval van deze nachtdienst bleek de spanning niet direct terecht, want het was niet heel druk. Zo begon ik met een paar visites in de provincie en daarna deed ik consulten op de post. En toen, ik weet het nog goed, het was 3 uur in de nacht en ik haalde een vader uit de wachtkamer met een ziek kind. In de spreekkamer zag ik een wat bedeesde vader met zijn zoontje. Ze werden begeleid door een vrijwilliger. Vader en zoon bleken via Zuid-Europa naar Nederland gekomen te zijn, na eerst te zijn gevlucht uit hun eigen land. De communicatie vond plaats in het Engels, maar eigenlijk vooral in het Nederlands met de vrijwilliger. Nadat ik het kind had nagekeken, bleek al gauw dat er niet direct iets ernstigs aan de hand was. Ik kon ze geruststellen. Toen ik dat aan het uitleggen was zag ik in mijn ooghoek de vader breken. Tranen in zijn ogen. Ik vroeg aan de vrijwilliger wat er aan de hand was. Het bleek dat ze net aangekomen waren hier in Nederland na een lange en zware reis. De vader was zo bang en ontredderd nu hij zag dat zijn kind nu ook nog zo ziek geworden was. Ik las de wanhoop in zijn ogen. Na veel uitleg kon ik hem toch geruststellen dat het gelukkig niet ernstig was. Uiteindelijk ging hij met een kleine glimlach de deur uit. Het deed me veel, merkte ik. Ontheemd, met je kind in een vreemd land. Een ziek kind ook nog. Wat een zorgen moet je dan hebben als vader. Moe van de reis, ontberingen en wellicht traumatische dingen meegemaakt en dan ook nog de angst om je kind te verliezen. Het zal je maar overkomen. Laten we nog weer eens bij stilstaan bij het lot van alle vluchtelingen in de wereld. Het kan ons ooit net zo goed overkomen, zeker in de wereld die zo dreigend is als nu. Hoe mooi is het dan als je dan ergens met zorg en aandacht opgevangen wordt.
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van Haren