Dinsdag 17 februari 2026 15:40 uur
Haren
Ontvang updates voor Haren
Autonomie is bepalend voor levensgeluk. Dat realiseren we ons vaak pas als wij ineens afhankelijk worden van anderen. Zondag 8 februari heb ik een proefles ‘afhankelijkheid’ en ‘hulpeloosheid’ gehad. Met twee schoonzonen ging ik naar Schiermonnikoog waar we ons ten doel hadden gesteld om vanaf de boot in een rechte lijn naar De Balg (oostpunt) te sjouwen. Bepakt en bezakt stapten we de dijk op met de blik op het oosten gericht. Het werd ‘survivallen’ met dubbel L. Eenmaal in de kwelders werden we namelijk opgewacht door obstakels, zoals heuvels met ondoordringbare duindoornbossen, onzichtbare geultjes, koude oostenwind, mist en vooral: slenken. Onze mars werd vooral hinderlijk onderbroken door die vermaledijde slenken. We konden nog wel over de smalle watertjes heen springen. De brede geulen moesten we echter wadend bedwingen en daar begonnen de problemen. We zakten soms weg in de blubber en dat had een waarschuwing moeten zijn. Bij de zoveelste slenk maakte ik een fatale inschattingsfout. Mijn schoonzonen zijn 20 jaar jonger en dat wilde ik niet zien. Waar zij sprongen, deed ik dat ook. Tijdens de vlucht zag ik dat ik het niet ging halen en koos voor een noodlanding op twee voeten in de zwarte blubber. Vijf tellen was ik een wassen beeld, maar zakte toen traag achterover. Na het hoongelach kregen de heren oog voor de ernst van de situatie: ik zakte steeds verder weg. In gedachten nam ik al afscheid van u, mijn lezers. Ik rolde zijwaarts als een neergeschoten buffel en mijn stoere muts was ineens een potsierlijke kaboutermuts geworden. Weg praatjesmaker! Ik kon niets meer en om dát moment gaat het nu. Hulp vragen was geen vrije keuze meer. Trots was verdampt. Ik ging een grens over en stak hulpeloos mijn armen naar hen uit. Zouden ze me redden of laten liggen? Ik dacht nog snel: heb ik ze goed behandeld? Staan ze in mijn testament? Hebben ze gegronde redenen om de goede keuze te maken? Mijn lot lag in hun handen. Ik was weerloos en kwetsbaar. Ze hebben me uiteindelijk uit de klei getrokken en de hele dag stonk ik als een buffel, die daarna een toontje lager zong. Het was de stank van de hoogmoed.
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van Haren