Zondag 5 oktober 2025 19:41 uur
De Bilt
Ontvang updates voor De Bilt
Ik kan merken dat het alweer najaar is. De bladeren verkleuren en ik kreeg toen ik hierheen liep een eikel op mijn hoofd. Gelukkig levert dat geen verwonding op. Je ziet nu ook minder mensen een ommetje maken dan afgelopen zomer en degenen die voorbijkomen gaan ook niet zo gauw meer op het bankje zitten. Alleen hondenbezitters zie je wel elke dag, maar dat zijn over het algemeen geen bankzitters. Ze moeten hun huisdier uitlaten en als die zijn behoefte gedaan heeft willen ze meestal zo gauw mogelijk weer naar huis. Soms gunnen ze de hond nauwelijks gelegenheid rustig zijn behoefte te doen. Je hoort wel eens dat hondenbezitters op hun hond gaan lijken en ik besluit daar eens op te gaan letten en ja hoor, bij de eerste de beste wordt het vooroordeel bevestigd. Een keurig uitziende vrouw, zorgvuldig opgemaakt en met roodachtig geverfd haar komt op hoge hakken aanlopen met een poedeltje. Het dier dat bijna dezelfde kleur heeft als het haar van de vrouw, loopt er parmantig naast. Het is duidelijk te zien dat de poedel pas bij de trimmer geweest is. Door de manier waarop de pootjes zijn geschoren lijkt het net of hij ook op hoge hakken loopt. Het is een heel koddig gezicht. Ze houdt de poedel stevig aan de lijn, want ze wil natuurlijk niet met haar hoge hakken op het gras. Je kan aan alles zien dat de twee het heel goed met elkaar hebben getroffen. De vrouw groet me nog wel in het voorbijgaan, maar ze komt niet zitten. Bij de volgende die met een hond komt aanlopen is het alweer prijs. Het is een oudere man die voorovergebogen komt aansjokken. Zijn wat oudere hond loopt in hetzelfde tempo los naast hem. Ik weet niet wat voor ras het is, maar het dier lijkt me een goeie lobbes, voor wie het ook allemaal niet meer zo gehaast hoeft. ‘Zullen we even gaan zitten Bello’, hoor ik de man tegen de hond zeggen als ze bij het bankje komen. Ik zou eigenlijk helemaal niet gek hebben opgekeken als de hond gezegd zou hebben: ‘Dat is goed baas.’ Het dier is vrij groot en komt meteen aan me snuffelen. ‘Hij doet niets hoor’, zegt de man en ik vermoed dat de hond denkt: ‘Waarom zou ik wat doen, ik vind het allemaal wel best zo.’ Hij gaat rustig voor zijn baas liggen. Ook deze keer vind ik dat hond en baas heel veel op elkaar zijn gaan lijken. Ze hebben allebei hangwangen en ze stralen dezelfde rust uit. ‘Het is een hele lieve hond’, zegt hij overbodig. ‘Ik ben heel gelukkig met hem. Hij heeft me een beetje geholpen over het verdriet heen te komen toen mijn vrouw zes jaar geleden is overleden. Als ik hem niet had gehad zou ik het niet geweten hebben.’ Zwijgend kijkt hij voor zich uit en de hond kijkt meteen ook in dezelfde richting. ‘Bello is al vijftien jaar, maar ik hoop hem toch nog wel een tijdje te mogen hebben. Hij is heel waaks en hoort alles. ’s Morgens komt hij me met een lik op mijn gezicht wakker maken en als hij naar buiten wil komt hij met de riem naar me toe, hoewel hij bijna altijd losloopt, hè Bello.’ Bij het horen van zijn naam spitst de hond zijn oren waarmee hij het lijkt te bevestigen. Door te gaan staan neemt Bello een tijdje later het initiatief om aan te geven dat hij weer verder wil. ‘We moeten weer’, zegt de man en ze gaan in hetzelfde tempo verder.
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van De Bilt