Woensdag 28 januari 2026 18:25 uur
Groningen
Ontvang updates voor Groningen
DAG 4 ESNS – NOORDERSLAG.... Op karakter.... Ik zit dit te schrijven terwijl mijn oren nog suizen en mijn hoofd zich afvraagt wat er de afgelopen vier dagen eigenlijk allemaal is gebeurd. ESNS is zo’n festival dat je niet alleen bezoekt, maar ondergaat. Dag 4, Noorderslag, voelt altijd anders. Minder ontdekken, meer reflecteren. Het toetje, zeggen ze. Maar eerlijk? Na drie nachten weinig slaap smaakt dat toetje vooral naar doorzetten. Toch ga ik weer. Met wallen onder mijn ogen loop ik De Oosterpoort binnen, dezelfde plek waar het festival ooit begon. Negen podia onder één dak. Normaal maak ik een schema, nu niet. Te moe. Ik laat het gebeuren. We zien wel wie me grijpt. Zoals zo vaak ben ik te laat. Donnie is al bezig als ik binnenkom, ergens tussen levenslied en Donnie-universum in. In de foyer hoor ik NOOR zingen. Ik ken haar niet, maar wat ik hoor bevalt me. Natuurlijk ben ik ook hier te laat. Het begint bijna grappig te worden. Dan Jet van der Steen. Ik ken haar eigenlijk maar van één nummer, dat mooie liedje uit die Kankerfonds-campagne. Ik hoop op meer van dat soort momenten. Maar het blijft niet hangen. Niet slecht, zeker niet, maar mijn hoofd haakt af. Misschien ligt het aan mij. Ik zie haar wel werken op grote, toegankelijke festivals — daar hoort ze thuis. En dan Bente. Ik heb haar eerder gezien in een kleine zaal, maar dit… dit is andere koek. Grote Zaal, volle sound, alles staat op scherp. Haar stem snijdt er dwars doorheen, de band speelt strak en met zichtbaar plezier. Ik voel mezelf weer wakker worden. Dit is groei. Dit is iemand die haar plek opeist. Bente is al groot, maar het voelt alsof dit nog maar een tussenstation is. Alles klopt. Dit neem ik mee. Na drie dagen overdaad merk ik dat mijn hoofd rust zoekt. Die vind ik bij Sunflower. Drie muzikanten op het podium, maar het voelt alsof de tijd even vertraagt. Warm, intiem, ademend. Joost Lijbaart op drums is een verhaal op zich: terwijl zijn rechterhand het ritme houdt, creëert zijn linkerhand melodieën en sferen. Ik merk dat mijn schouders zakken. Dit is muziek die niets van je wil, behalve dat je luistert. En dat is precies genoeg. De Popprijs gaat naar Suzan & Freek. Zij spelen niet, in plaats daarvan staat MEROL op het podium. Ik verwacht licht, speels, vrolijk. Wat ik krijg is rauw, punky, vrij. Ook het beeld klopt bij die omslag: MEROL staat er in leer, een te kleine bovenstuk en een laag uitgesneden leren broek — het tegenovergestelde van de lieve kleuren en speelse looks die we van haar kennen. Een vrouw die zegt (zingt) wat ze denkt en daar geen concessies in doet. De zaal schrikt even. Ik ook. En dan gebeurt het: iedereen gaat mee. Dit is geen gimmick, dit is lef. Wat een klasse(vrouw). . Mijn Noorderslag eindigt bij de Antwerpse XXJULIA, ergens op een klein achterafpodium. De energie knalt van het podium af. Ze sleept het publiek mee, zonder moeite. Het doet me denken aan Nikki Costa — diezelfde intensiteit, diezelfde vanzelfsprekendheid. Dit is zo’n optreden waarvan je denkt: ja, hierom loop ik mezelf elk jaar weer voorbij. En dit voelt als een begin: van XXJULIA gaan we zonder twijfel nog veel meer horen, zowel in België als in NederlandIk heb meer gezien, meer gehoord. Maar dit zijn de momenten die bleven plakken. De rest lost op in vermoeidheid, geluid en te weinig slaap. Tot slot: de Belgische inzendingen maakten diepe indruk op mij. Rauwer, eigenzinniger, minder berekenend. Als EUROSONIC/Noorderslag ergens een duidelijke winnaar kende, dan was het voor mij de dames uit België.. Daar gaan we dit jaar — en daarna — nog veel van horen. Opvallend bovendien hoe vanzelfsprekend jazz inmiddels haar plek heeft veroverd binnen het festival: niet als niche, maar als volwaardig onderdeel van het verhaal.Volgend jaar weer. Maar nu eerst herstellen.
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van Groningen