Dinsdag 13 januari 2026 19:00 uur
De Bilt
Ontvang updates voor De Bilt
Omdat ik ondanks de kou en de gladheid toch mijn ochtendwandeling wil maken merk ik dat ik niet de enige ben die de kou trotseert voor een wandeling. Ik hou zoveel mogelijk mijn gewoonlijke route aan en ben al wat mensen tegengekomen die hun dagelijkse rondje ook willen blijven doorzetten. Het is in ieder geval droog, maar als ik bij mijn bankje kom zie ik dat het behoorlijk ondergesneeuwd is. Met mijn handschoenen verwijder ik wat sneeuw en dat lukt aardig. Het plastic zakje dat ik meestal meeneem voor als ik wat kleine boodschapjes doe biedt nu uitkomst om op te gaan zitten. Een man die langsloopt blijft even staan, zucht een paar keer diep en kijkt me dan aan. ‘Ik heb ook wel zin om even mijn benen te strekken’, zegt hij. ‘Dan doe je dat toch, de sneeuw is makkelijk te verwijderen, maar om dan te gaan zitten levert je wel een natte broek op.’ Triomfantelijk haalt hij een zakdoek uit zijn broekzak waarmee hij nadat hij de sneeuw heeft weggeveegd het zitvlak droogwrijft en gaat zitten. ‘Zo, nu even de benen strekken, want ik voel ze wel’, zegt hij. ‘Hebt u dan al zoveel gedaan’, zeg ik hem vragend aankijkend. Hij knikt en pruilt zijn lippen. ‘Best wel, zeker voor mijn doen. Ik was pas voor een onderzoek bij de dokter en toen hebben ze mijn cholesterol en mijn bloeddruk gecontroleerd. Bleek te hoog te zijn, maar ik hoefde nog geen medicijnen te slikken, als ik maar voldoende zou bewegen.’ De dokter vroeg of ik wat aan sport deed, dus ik zeg jazeker, in de winter schaatsen, dan komt het wielrennen en tennissen weer, en van de zomer het WK voetbal. Maar dat bleek de dokter niet te bedoelen. Dat is passieve sport zei hij, hij wilde weten wat ik actief aan sport doe en dat is eigenlijk helemaal niets.’ Hij vouwt zijn handen op z’n behoorlijk ronde buik en kijkt glimlachend voor zich uit. ‘Mijn vrouw was ook mee naar de dokter, dus die begon er thuis meteen aan te dringen dat ik wat meer moest gaan bewegen. Ik moest de fiets weer rijklaar maken, want die had ik al lang niet meer gebruikt en toen moest er natuurlijk ook gefietst worden. Nou, dat heb ik geweten. Erika ging mee en omdat zij heel veel op de fiets zit was het voor haar geen moeite. Na een paar kilometer kreeg ik al last van zadelpijn, maar ik wilde natuurlijk niks laten merken. Het leek wel of ze steeds harder ging fietsen. We hebben zeker vijfentwintig kilometer gefietst.’ Ik zeg dat ik het een hele prestatie vind. ‘Afijn, ik heb het wel geweten. De volgende dag kon ik amper overeind komen en alles deed me zeer. Het was ook eigenlijk te veel ineens. Toen de pijn over was ben ik weer op de fiets geklommen, maar zonder Erika en niet zo veel kilometers. Ik begin het nu zelfs leuk te vinden. Maar met die gladheid nu hou ik het maar op een wandeling. Dat doe ik ook liever zonder Erika, want ze loopt me veel te snel. Zo ver is mijn conditie nog niet.’ Hij wrijft intussen af en toe over zijn benen want die zijn de extra inspanning door de gladheid natuurlijk nog niet gewend. ‘Het is me wat, ben ik met pensioen en denk lekker achter de geraniums te kunnen gaan zitten, word ik weer achter mijn vodden gezeten’, zegt hij lachend. Als ik vraag hoe het nu met de bloeddruk gaat kijkt hij tevreden. ‘Dat gaat de goede kant op.’
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van De Bilt