Dinsdag 24 februari 2026 18:56 uur
De Bilt
Ontvang updates voor De Bilt
Het is nog best fris en ik zie alweer uit naar wat hogere temperaturen, maar er ligt gelukkig geen sneeuw. Er zijn ook alweer wat meer oudere mensen op straat die een frisse neus willen halen. Hoewel je kan merken dat de dagen weer wat langer worden vind ik dat het tijd wordt dat het lente wordt, tenslotte is de voorjaarsvakantie alweer voorbij. Als doorzetter ben ik ook tijdens de kou steeds even op het bankje gaan zitten, maar ik heb het geweten. Ondanks de griepprik werd ik ziek, maar als je weer beter bent, ben je het gelukkig ook weer zo vergeten. Het is nu wel weer een beetje uit te houden, hoewel ik enorm naar de lente verlang. Eigenlijk verwacht ik niemand die even bij me komt zitten, maar ik heb geluk. Een vitaal uitziende opa met waarschijnlijk zijn kleinzoon van een jaar of zes wil even uitrusten. ‘Hè hè’, zucht hij. ‘Die jongen weet niet van ophouden. Opa gaan we daar even kijken en je bent er nog niet of hij wil alweer naar een andere plek. Het vervelende is, ik kan tegen geen nee zeggen die jongen, dus sjok ik er maar weer naar toe. Maar nu ben ik een beetje moe.’ Ik glimlach bij de ontboezeming van de man en als ik het jongetje zo heen en weer zie schuiven schat ik in dat de rust niet lang gaat duren. ‘We zijn net bij een water met eenden geweest en daar heb ik een op heleboel vragen over eenden moeten antwoorden. Of ze in een hok slapen, of ze het niet koud hebben en waar ze naar toe gaan als er ijs ligt. Ik probeer overal antwoord op te geven en gelukkig kan hij daar mee leven.’ Dat had hij maar gedacht, want nu wil hij er toch meer over weten. ‘Gaan die eenden met ijs dan in een hok, opa’, vraagt hij wanneer hij een paar eenden waggelend over het gras voorbij ziet komen. ‘Nee jongen, die slapen gewoon buiten.’ De jongen kijkt bedenkelijk. ‘Dat is toch veel te koud, waarom maken ze geen hokjes voor ze.’ De opa zucht en ik zie hem denken wat hij nu weer moet zeggen. De jongen is ongeduldig, kijkt zijn opa nog eens goed aan en herhaalt zijn vraag, dus moet opa wel snel antwoorden. ‘Kijk, eenden hebben dikke veren en daarom hebben ze het niet koud. Ze zouden zich in een hokje heel ongelukkig voelen.’ De man denkt daarmee de vraag wel afdoende te hebben beantwoord, maar de jongen is een kind van deze tijd en wil alles weten en onderzocht hebben. ‘Hoe weet je dat nou. Hebben ze dat dan aan die eenden gevraagd. Ik denk dat ze best een hokje willen hebben’, gaat de wijsneus verder. ‘Wat vind jij ervan’, probeert hij nu bij mij. ‘Wat vindt ú ervan’, tracht zijn opa hem te verbeteren. De jongen kijkt zijn opa verbaasd aan. Hij snapt niet wat hij verkeerd deed. Langzamerhand weet ik dat de aanspreekvormen niet meer zoals vroeger zijn, maar het zou heel onpedagogisch zijn als ik zijn opa af zou vallen, dus ga ik maar over op iets anders en snijd maar gauw een ander onderwerp aan. ‘Woon je hier in de buurt’, vraag ik. ‘Nee, ik woon met mijn vader en moeder en zusje Denise in Apeldoorn en bij ons zie ik geen eenden’, zegt de jongen. Opa schudt zijn hoofd en vindt het wel mooi zo. ‘Kom op Dennis we gaan nu naar oma theedrinken.’ Met een vriendelijke groet en doei gaan ze ervan door.
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van De Bilt