Vrijdag 6 maart 2026 19:00 uur
De Bilt
Ontvang updates voor De Bilt
Bij het bankje staat een transformatorhuisje waar pasgeleden een graffitispuiter bezig is geweest. Veel talent om er iets moois aan te brengen kan ik er niet in ontdekken. Gelukkig heeft hij of zij het niet op het bankje gemunt gehad want anders kon ik er niet op gaan zitten. Het geeft wel een verloederde indruk. Een oude vrouw met een boodschappenkar komt heel langzaam aanlopen. Bij de bank houdt ze stil. ‘Dag meneer’, zegt ze. Ze kijkt naar de trafo en schudt haar hoofd. ‘Ze zijn weer lekker bezig geweest’, zegt ze op de graffiti wijzend. ‘Dat kwam in uw tijd niet voor hè’, zeg ik. ‘Nee, maar dat wil niet zeggen dat ik het toen een betere tijd vond hoor.’ Ze gaat behoedzaam zitten en vertelt dan haar levensverhaal. ‘Als we vroeger al van die spuitbussen gehad zouden hebben zouden we er geen tijd voor gehad hebben. Ik ben negentig en moest op mijn veertiende al gaan werken bij een rijke familie. Geen greintje respect hadden ze voor je. Het leek wel of ze de boel extra vuil maakten om je te pesten. Als je honger had kon je hun restjes krijgen. Nee meneer, op die tijd kijk ik met afschuw terug.’ Ik ben enigszins verbaasd, want meestal hoor je oude mensen de tijd van vroeger verheerlijken en deugt er nu niets. ‘Mijn moeder werd op haar vijftigste weduwe en met vijf kinderen moest er toch brood op de plank komen’, vertelt ze verder. ‘Wat heeft dat mens het zwaar gehad in die tijd, want ze waste ook nog voor andere mensen. Toen ik haar na een tijdje vertelde hoe vreselijk ik het dienstje vond moest ik er weg van haar. Die mensen waren er heel kwaad over en zeiden dat ze ervoor zouden zorgen dat mijn moeder geen brood meer kreeg van de pastoor, want ze kreeg iedere week een brood.’ Ze is even stil en je ziet haar nog kwaad worden bij de herinnering. ‘Mijn dochters hebben het gelukkig veel beter gekregen en mijn kleinkinderen doen het allemaal prima. Natuurlijk vind ik dat een heleboel dingen die nu gebeuren niet door de beugel kunnen maar de tijd dat ze iemand als slaaf konden behandelen is gelukkig voorbij. Ik hield heel veel van mijn moeder en ik heb haar later tot haar dood in huis gehad. Ze is vierennegentig geworden en bijna nooit ziek geweest. Ze was gewoon op toen ze stierf.’ Met grote aandacht heb ik haar verhaal gevolgd. ‘Woont u zelfstandig’, vraag ik. ‘Ja, gelukkig wel. Mijn man is zes jaar geleden overleden. De laatste jaren van zijn leven heb ik hem verzorgd. Hij was aan het dementeren en kon niet meer alleen naar buiten want dan wist hij niet meer waar hij was. Gelukkig was hij niet vervelend. Nu ik zorg nog een beetje voor mijn buurman. Hij is een paar jaar jonger dan ik en ik kook een paar keer in de week voor hem en we drinken samen koffie. Een aardige man hoor, maar hij kan vreselijk zeuren over van alles. Vooral over de politiek, maar dan zeg ik meestal hou nou maar eens op. Dan ben ik blij dat hij weer naar zijn eigen huis gaat, maar we kunnen het toch wel goed met elkaar vinden. Ik had een hele goede man en daar denk ik nog iedere dag aan.’ Ze staart even voor zich uit. Dan zegt ze na een zucht: ‘Zo, dan ga ik nu een paar boodschappen doen, want die man moet toch ook te eten hebben.’ Ze staat op en verdwijnt langzaam uit het zicht.
Lees het volledige artikel bij de bron
Bekijk al het lokale nieuws van De Bilt